جامع التواریخ (تاریخ افرنج پایان و قیاصره)

رشیدالدین فضل الله همدانی

ناشر : مرکز پژوهشی میراث مکتوب

قیمت : ۳۲,۰۰۰ ریال  

افزودن به سبد خرید

اضافه به علاقه مندی ها
  • درباره کتاب
  • درباره نویسنده
  • درباره ناشر
  • نظرات
نوشته رشید الدین فضل الله همدانى، تصحیح محمد روشن ، نویسنده این کتاب در دوره جانشین و برادر غازانخان؛ یعنى سلطان محمد اولجایتو (خوبنده / خدابنده)، فرمان یافت که تاریخى عمومى بنویسد و او نوشتن جامع التواریخ را آغاز کرد و پس از پنجاه سال به پایانش رساند. تاریخ افرنج، بخشى از تاریخ عالم این کتاب به زبان فارسى است که به سرگذشت «پاپان و قیصران» و زمان پادشاهى هر یک از آنان مى‏پردازد. پاره نخست این بخش، از «ظهور آدم» آغاز مى‏شود و به «ولادت مسیح» پایان مى‏یابد و پاره دوم آن، رویدادهاى تاریخى را از میلاد مسیح تا  ۷۰۵  هجرى قمرى پى مى‏گیرد و از این رو، مى‏توان گمان زد که نوشتن کتاب در همین سال پایان یافته باشد.
این کتاب دو بخش (قسم) دارد که هر یک از آنها چهار فصل (باب) را در بر مى‏ گیرد. نویسنده در قسم نخست، رویدادها را از ظهور آدم (ع) تا ولادت مسیح (ع) دنبال مى‏کند؛ یعنى در باب اول «در حصر طوایف پادشاهان گذشته» مى‏کوشد، در باب دوم در باره آفرینش آدم و شمار فرزندان وى سخن مى‏گوید، در باب سوم به «ذکر نوح و فرزندان و بیان اعمار ایشان» مى‏پردازد و در باب چهارم از ولادت ابراهیم و فرزندان او از یوقیم و دخترش مریم (مادر عیسى) یاد مى‏کند. وى در قسم دوم، از دوره میلاد مسیح تا ۷۰۵ هجرى گزارش مى‏کند و در چهار باب به باور مسیحیان در باره عیسى (ع)، چند و چون مرزهاى ولایت ارمن از مداین و ضیاع، شناخت ولایت‏هاى افرنج و دریاها و جزیره‏ها و ویژگى‏هاى سرزمینى و پادشاهان آنجا و ولادت مسیح (ع) و پادشاهى قیصران مى‏پردازد.
رشیدالدین فضل‌الله (زاده در حدود سال ۶۴۸ قمری/۶۲۹ خورشیدی در همدان- درگذشتهٔ ۲۸ دی ۶۹۶ خورشیدی/ذی‌القعده ۷۱۷ قمری) رجل سیاسی، تاریخ‌نگار و پزشک ایرانی آخر سده هفتم خورشیدی بود که کتاب جامع التواریخ را به دستور غازان خان به رشته تحریر درآورد و در دوران وزارت خود بناهای فراوانی همچون ربع رشیدی ساخت.
موریس روزامبی، تاریخ‌نگار، او را برجسته‌ترین چهره ایران در دوره مغول برمی‌شمارد.
مرکز پژوهشی میراث مکتوب در سال ۱۳۷۲ به قصد حمایت از کوشش های محققان و مصححان و احیا و انتشار مهمترین آثار مکتوب فرهنگ و تمدن اسلامی و ایرانی با نام «دفتر نشر میراث مکتوب» با کمک وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی تاسیس شد. پس از یک دهه فعالیت، موسسه نخست به «مرکز نشر میراث مکتوب» و سپس در سال ۱۳۸۴ خورشیدی با دریافت مجوز سه گروه پژوهشی از وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، به «مرکز پژوهشی میراث مکتوب» تغییر نام داد و علاوه بر کار نشر به کار پژوهشی نیز روی آورد.